Na świat syn Farbautiego w trudnych przyszedł czasach,
a imię jego tyle co "płomień" oznacza.
Lecz mogli się pomylić ci ziemscy bardowie
i to znaczenie "końca" mieści się w tym słowie.

Choć zrodzony z olbrzymów, krew zmieszał z bogami
i jako jeden z Asów, z Odyna synami
mógł na ucztach asgardzkich u stołu zasiadać,
ku przyszłej zgubie tych, co mieli się z nim zmagać.

Przystojny był nad wyraz, bystry oraz śmiały
ale także podstępny, podły i niestały.
Kowal kłamstw, kowal nieszczęść – tak Lokiego zwano,
hańba bogów i ludzi – inne jego miano.

Niegodzien zaufania, do intrygi skłonny,
chciał Freyi ukraść klejnot i uszkodził Mjöllnir,
lecz szkodził też olbrzymom, choć z ich krwi zrodzony,
stąd też gniew bogów długo był ułagodzony.

Korzystał także Loki pełną gębą z życia.
Boginie doń wciąż lgnęły, chętne do pokrycia.
Z Angrbodą – trzy potwory, z Sigyn synów spłodził,
Do łoża Sif zawitał, Tyrową nachodził.

Powiadają, iż kiedyś posiadł Freyę nawet,
a może też i Skadi, nim powzięła odwet
za śmierć ojca, który padł pod Lokiego ciosem,
lecz do tej krwawej zemsty powrócimy potem.

A gdy nie starczały mu wdzięki pięknych niewiast,
to w sukurs przyszedł talent, co zdumienia jest wart,
gdyż Loki mógł przemieniać kształty swego ciała
i wtedy też zmiana płci się mu spodobała.

Lecz na płci nie poprzestał, zmienił też gatunek
i piękną klaczą stał się, jako podarunek
dla bogów, jako Freyi zadośćuczynienie
za pewnej cennej klaczy dzikie zajeżdżenie.

Wynikiem tej przygody olbrzymów potomek
urodził był Sleipnira, źrebię ośmionogie.
A zjedzenie kobiety serca zwęglonego
ponownie uczyniło brzemiennym Lokiego.

Spłodził wiele potworów, ponoć wszystkie z Ziemi,
wśród nich groźnego wilka, nazwanego Fenrir.
Stworzenie to bogowie magicznie spętali,
lecz Odyna przed kłami to też nie ocali.

W przededniu Ragnaröku uwolni się Fenrir,
ruszy z paszczą rozwartą od nieba do ziemi
i zionąc ogniem z nozdrzy, ruszy przeciw bogom,
i pożre Wilk Odyna, przepełniając trwogą.

Wróćmy do ojca Skadi – olbrzyma Thjaziego,
otoczony przez bogów, padł z ręki Lokiego.
Kobieta w pełnym rynsztunku ruszyła po zemstę
bogowie przebłagali mścicielkę małżeństwem.

Lecz ta nie wybaczyła, czekała okazji,
chwili, gdy Loki wreszcie utraci swe łaski.
Wreszcie ten czas nastąpił – gdyż Loki ze swadą
brata przeciwko bratu nastawił swą radą.

Niewidomego Höda oszczepem uzbroił
wykonanym z jemioły, i tymże nabroił
gdyż tylko przed jemiołą nie chroniła syna
Frigg – matka Baldra, Höda i żona Odyna.

Ta śmierć niezasłużona, ta śmierć niewinnego
wnet przypieczętowała cierpienia Lokiego.
Jego synowi Odyn wsze wypruł wnętrzności
na wieki związał zdrajcę w głębokiej ciemności.

Tu mogła mścić się Skadi – nad głową Lokiego
umieściła potwora, tak jadowitego
że gdy spadały na twarz zdrajcy jadu krople
ten wstrząsał całą ziemią, gdyż cierpiał okropnie.

Przed torturami węża jednak ktoś go bronił
Sigyn – kochana żona, gdy wąż jad uronił
łapała każdą kroplę, w misie je zbierała.
Dobrowolnie, przez wieki w tym więzieniu trwała.

Wyzwoli się wszak więzień, u zwieńczenia czasów
z olbrzymami wyruszy, pragnąc zgładzić Asów
sprowadzi on Ragnarök, nadejdzie bogów kres,
polegnie w pierwszej bitwie, mierząc się z Heimdallem.